السجده

خوشا دردی که درمانش تو باشی                       خوشا راهی که پایانش تو باشی

خوشا چشمی که رخسار تو بیند                        خوشا ملکی که سلطانش تو باشی

خوشا آن دل که دلدارش تو گردی                       خوشا جانی که جانانش تو باشی

خوشی و خرمی و کامرانی                              کسی دارد که خواهانش تو باشد 

چه خوش باشد دل امیدواری                            که امید دل و جانش تو باشی

همه شادی و عشرت باشد ای دوست                   در آن خانه که مهمانش تو باشی

گل و گلزار کسی را خوش آید کسی را                که گلزار و گلستانش تو باشی

چه باک آید؟ ز کس ان را که او را                    نگهدار و نگهبانش تو باشی

مپرس از کفر و ایمان بی دلی را                       که هم کفر و هم ایمانش تو باشی

مشو پنهان اغز آن عاشق که پیوست                  همه پیدا و پنهانش تو باشی 

برای ان به ترک جان بگوید                             دل بیچاره تا جانش تو باشی

عراقی طالب درد است دایم                               به بوی آنکه درمانش تو باشی     

به گورستان گذر کردم کم و بیش                 بدیدم قبر دولت مرد و درویش

نه درویشی بی کفن در خاک رفته               نه دولت مرد برده یک کفن بیش

از رسول الله (ص)پرسیدند:واجب و واجب تر ،نزدیک و نزدیک تر کدامند؟

پیامبر فرمودند:واجب اطاعت از خداوند است و واجب تر از آن ترک گناه...نزدیک قیامت و نزدیک تر از آن مرگ است!

سپس پرسیدند:عجیب و عجیب تر ،سخت و سخت تر کدامند؟

پیامبر فرمودند:عجیب دنیا و عجب تر از آن محبت دنیا...سخت قبر و سختر از آن دست خالی رفتن به قبر است!

-‌خداوند می فرمایید: هر كس مرا یاد كند، من نیز از او یاد خواهم‌ كرد:" فاذكروني أذكركم ".

و در حدیث قدسی آمده است‌ كه بخاری و مسلم روایت ‌كرده‌اند:

" أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي بِي وَأَنَا مَعَهُ حِينَ يَذْكُرَنِي، فإِنْ ذَكَرَنِي في نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ في نَفْسِي، وَإِنْ ذَكَرَنِي في مَلإٍ ذَكَرْتُهُ في مَلإٍ خَيْرٍ مِنْهُمْ، وَإِنْ اقْتَرَبَ إليَّ شِبْراً اقْتَرَبْتُ مِنْهُ ذِراعاً، وَإِنِ اقْتَرَبَ إِليَّ ذِرَاعاً اقْتَرَبْتُ إلَيْهِ بَاعاً، وإنْ أَتَانِي يَمْشِي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً .

[هر گونه بنده‌ام به من‌ گمان ببرد من با وی چنان رفتار می‌كنم‌: اگرگمان‌كردكه خداوند دعایش را می‌پذیرد و دعاكرد خداوند دعای او را می‌پذیرد و اگر گمان‌ كرد كه خداوند او را می‌آمرزد و طلب استغفار نمود خداوند اورا می‌آمرزد. وقتی‌كه بنده من مرا یادكند من با وی هستم‌، اگرمرا در دل خویش بخواند و یادكند، من نیزاورا همانطوریاد می‌كنم (‌یعنی پاداش آن را به وی می‌دهم‌) و اگر مرا در ملاء عام یاد كند من او را در ملاء عامتر یاد كنم (‌یعنی پاداش برابر عمل است و از نوع آن می‌باشد) و اگر باندازه یك وجب با اعمال خویش از من نزدیك شود من باندازه یك ذراع به او نزدیك می‌شوم‌. بدان پاداش می‌دهم و پاداش بیش از عمل او است‌. و اگر باندازه یك ذراع به من نزدیك شود، من باندازه یك باع به وی نزدیك می‌شوم و اگر او با گامهای آهسته به سو من آید، من دوان به سوی اومی‌روم‌، یعنی هراندازه انسان بیشتر به سوی خدا روی آورد خداوند بیشتر به وی لطف و مرحمت می‌كند]"‌.

بیخیال ..کدامش را ..تمامش را..یا هیچکدامش ..نمی شود..می شود..غذا خوردن را ..آب نوشیدن را ..یا نفس کشیدن راندید یاکه راه رفتن را..لمس کردن را..و دیدن را..بیابان را با کاکتوس و شن و افعی و مار و چه میدانم ..آهان آدم بیابان...آدمی..دوستی و صفایش..دستهایش..جمله هایش را نگر..فکر کن تاچه حد بیخیال.؟