السجده

و خداوند حال هیچ قومی را تغییر نمی دهد تا زمانیکه خود آن قوم حالشان را تغییر دهند.رعد/11

سختی هایی که بر مردم وارد می آید همه به تقدیری از پیش معلوم گشته اند و خداوند متعال بندگانش را به صبر امر فرموده و در برابر ان پاداشی فراوان را مقرر داشته است.

آنجا که می فرماید: إِنَّمَا يوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيرِ حِسَابٍ ﴿الزمر: 10﴾، یعنی: "بى‏ترديد شكيبايان پاداش خود را بى‏حساب [و] به تمام خواهند يافت"

{أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ} [الرعد : 28]

آگاه باشيد که دلها با ياد خدا آرام ميگيرد.

بزرگی ياد خدا:

خدای ما سبحانه وتعالی هفت سوره را در قرآن کريم با تسبيح شروع می کند،وبسيارند آياتی که در قرآن با تسبيح خدا نازل شده تا شايد ما از به پاکی ياد کنندگان خداوند باشيم.

از جمله می فرمايد:

{تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَـكِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِيماً غَفُوراً}[الإسراء : 44]

آسمانهای هفتگانه وزمين وکسانی که در آنها هستند همگی،تسبيح خدا ميگويند و بلکه هيچ موجودی نيست مگر اينکه حمد وثنای وی ميگويند،ولی تسبيح آنها را نميفهميد بيگمان خداوند بس شکيبا وبخشنده است .

« إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعاً {19} إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً {20} وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاً {21} إِلَّا الْمُصَلِّينَ {22} الَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ {23} وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ {24} لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ {25}»المعارج

(انسان کم طاقت و ناشکیبا آفریده شده است، هنگامی که بدی و ضرری متوجه او می شود بسیار بی تابی می کند، و زمانی که به خوبی وخوشی دست پیدا کند، بسیار دریغ کننده است. مگر نمازگزاران، آنهایی که مدام نمازشان را به موقع میخوانند، و بر آن مواظبت می نمایند، و آنهایی که در اموال ودارایشان برای گدایان و محرومان سهم معلومی قرار دارد)

 محمد صلي الله عليه وسلم اينگونه بود

محمد صلي الله عليه وسلم هرگز از چيزي عيب و ايراد نمي گرفت.

محمد صلي الله عليه وسلم هرگز از طعامي (که براي خوردن موجود بود) ايراد نمي گرفت، اگر بدان ميل داشت تناول مي فرمود وگرنه نمي خورد.

محمد صلي الله عليه وسلم قبل از کسي که وي را مي ديد سلام مي کرد.

محمد صلي الله عليه وسلم با فقراء همنشيني مي کرد.

محمد صلي الله عليه وسلم هرگاه بر مجلسي وارد مي شد در انتهاي آن مي نشست.