آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ ﴿۲۸۵﴾
پيامبر (خدا) بدانچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده است ايمان آورده است، و مؤمنان همگى به خدا و فرشتگان و كتابها و فرستادگانش ايمان آورده اند (و گفتند:) (ميان هيچ يك از فرستادگانش فرق نمى گذاريم) و گفتند: (شنيديم و گردن نهاديم، پروردگارا، آمرزش تو را (خواستاريم) و فرجام به سوى تو است.) (۲۸۵)
لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ ﴿۲۸۶﴾
خداوند هيچ كس را جز به قدر توانايى اش تكليف نمى كند. آنچه (از خوبى) به دست آورده به سود او، و آنچه (از بدى) به دست آورده به زيان اوست. پروردگارا، اگر فراموش كرديم يا به خطا رفتيم بر ما مگير، پروردگارا، هيچ بار گرانى بر (دوش) ما مگذار؛ همچنانكه بر (دوش) كسانى كه پيش از ما بودند نهادى. پروردگارا، و آنچه تاب آن نداريم بر ما تحميل مكن؛ و از ما درگذر؛ و ما را ببخشاى و بر ما رحمت آور؛ سرور ما تويى؛ پس ما را بر گروه كافران پيروز كن. (۲۸۶)

فضايل دو آيه آخر سوره بقره
در حديثي که از ابن عباس ب روايت گرديد، آمده است که فرشته به نبي اکرم ص گفت: تو را به دو نور مژده ميدهم که به تو عنايت شده اند و به هيچ پيامبري قبل از تو عنايت نشده اند؛ آنها سوره فاتحه و آيات پاياني سوره بقره (دو آيه آخر) هستند؛ هر حرفي از آنها را که بخواني، دعايت اجابت مي شود[1].
ابن مسعود س ميگويد: رسول الله ص فرمود: «هر کس، دو آيه پاياني سوره بقره را بخواند، او را (از هر بدي) کفايت مي نمايند»[2].
ابن مسعود س ميگويد: به نبي اکرم ص در شب اسراء، سه چيز، عنايت گرديد: نمازهاي پنجگانه، آيات پاياني سوره بقره و همچنين گناهان کبيره امتش که باعث ورود به جهنم مي شوند، بخشيده شدند[3]. (امام نووي / ميگويد: «هدف از بخشيده شدن گناهان کبيره اين است که انجام دهندگان گناهان کبيره براي هميشه در جهنم نمي مانند به خلاف مشرکين که براي هميشه در جهنم به سر مي برند؛ و هدف اين نيست که صاحبان گناهان کبيره اصلا دچار عذاب نمي شوند؛ زيرا نصوص شريعت و اجماع اهل سنت اين نکته را به اثبات ميرسانند که بعضي از يکتاپرستان گناهکار، دچار عذاب مي شوند». والله اعلم).







ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید